Transmenu powered by JoomlArt.com - Mambo Joomla Professional Templates Club

Dyżury Telefonu prowadzi zespół przeszkolonych wolontariuszy. Gwarantujemy Ci anonimowość i dyskrecję. Podczas rozmowy możesz poruszyć problemy, związane z Twoją homo- lub biseksualną orientacją. Możesz także uzyskać informacje na temat działalności naszego Stowarzyszenia, miejsc spotkań dla gejów i lesbijek (także poza Warszawą), bezpieczniejszego seksu, możliwości wykonania testu w kierunku HIV oraz wiele innych ważnych dla Twojego codziennego życia informacji.

Warszawski Telefon Zaufania dla gejów, lesbijek i ich bliskich
- kilka refleksji dotyczących jego funkcjonowania.

Idea

Ruch pomocy telefonicznej narodził się w Wielkiej Brytanii w roku 1953. Wtedy to anglikański pastor Chad Varah założył w londyńskim kościele Św. Stefana telefon i dał anons: "Jeśli chcesz popełnić samobójstwo - najpierw zadzwoń do mnie". Bodźcem do tego czynu była tragiczna samobójcza śmierć młodej dziewczyny, która przerażona swoim pierwszym krwotokiem menstruacyjnym i przekonana, że jest śmiertelnie chora, odebrała sobie życie. Tak powstał ruch pomocy telefonicznej "The Samaritans". Kilka lat później powstały podobne instytucje w Niemczech, a w roku 1967 - w Polsce (były to telefony w Gdańsku i we Wrocławiu).

Międzynarodowe standardy pracy telefonicznej zostały ustalone w roku 1967. Zasady te zawierają m.in. tak ważne postanowienia jak:
- dążenie do 24-godzinnej służby;
- anonimowość;
- zaufanie;
- odrzucenie wszelkich presji religijnych, politycznych i ideologicznych;

W swojej pracy każdy Telefon Zaufania musi też pamiętać o następujących powinnościach: - świadczymy pomoc doraźną, natychmiastową poprzez wysłuchanie;
- jesteśmy dostępni dla każdego;
- jesteśmy oparciem dla dzwoniących;
- kierujemy - w razie potrzeby - do innych służb pomocowych.

Krótka historia

Dwanaście lat temu - w maju 1995 roku w ówczesnej warszawskiej siedzibie Stowarzyszenia Lambda (na ulicy Śniadeckich) - pierwszy raz zadzwonił telefon o numerze 628-52-22. Nie byłoby w tym niczego dziwnego, gdyby nie to, że była to pierwsza przeprowadzona w Polsce rozmowa w Gejowskim Telefonie Zaufania.

Idea, która przyświecała pomysłodawcom tego przedsięwzięcia była jasna: trzeba pomóc tym, którzy odkrywają swoją gejowską tożsamość w nie grzeszącym tolerancją polskim społeczeństwie. Jak się szybko okazało - był to strzał w dziesiątkę. Kiedy rozpoczęliśmy dyżury telefon dzwonił non-stop. Najpierw tylko w piątki - obecnie cztery razy w tygodniu: od wtorku do piątku, także od 18:00 do 21:00.
Po 12 latach istnienia Gejowskiego - Lesbijskiego Telefonu Zaufania wiemy jedno: jest to instytucja bardzo potrzebna; instytucja, z pomocy której skorzystało prawie 7 tysięcy osób z całej Polski, głownie osób młodych, z niepokojem wchodzących w swoje dorosłe życie.

Nasze dyżury

Dzwoniącym zapewniamy całkowitą anonimowość rozmów. Odbierane telefony są ewidencjonowane z uwzględnieniem daty, płci, przypuszczalnego wieku dzwoniącego, opisu poruszanego problemu i udzielonej porady.

Głównymi sprawami, z jakimi zwracają się do nas dzwoniący są następujące:

Cześć pytań dotyczy działalności Stowarzyszenia Lambda Warszawa; działalności innych polskich organizacji gejowskich oraz klubów i lokali dla gejów i lesbijek (są to tzw. telefony informacyjne).

Dla wielu osób dzwoniących do naszego Telefonu Zaufania rozmowy te są pierwszą próbą powiedzenia o swej tożsamości psychoseksualnej. Część dzwoniących poprzez TZ nawiązuje kontakt ze Stowarzyszeniem i korzysta z innych form pomocowych - przede wszystkim grup wsparcia.

I jeszcze jedna ważna rzecz - podczas bardzo wielu rozmów osoba dzwoniąca wypowiada pierwszy raz w życiu słowa "jestem gejem", "jestem lesbijką".

Statystyka

W ciągu roku odbieramy od 500 do 1200 telefonów. Największy 'boom' przeżywaliśmy na początku naszej działalności. Teraz - telefonów jest trochę mniej. Pojawienie się internetu spowodowało zmniejszenie zapotrzebowania na tę formę pomocy. Dotyczy to nie tylko naszego TZ, ale większości działających w Polsce telefonów zaufania.

Przykładowo w roku 2001 roku odebraliśmy 890 telefonów, w tym 277 od lesbijek, 600 od gejów, 11 od członków rodzin osób homoseksualnych, 2 telefony od osób transseksualnych. W dwóch pierwszych grupach częstotliwość dzwonienia kształtowała się w następujący sposób:

Ponad połowa z rozmówców były to osoby młode - w wieku 20-35 lat.

W 2006 roku odebrano 461 telefonów, w tym 177 od lesbijek, 240 od gejów, 16 od członków rodzin osób homoseksualnych, 28 telefonów od osób transseksualnych.

Samopomoc

Jeden z naszych piątkowych dyżurów - kilka godzin słuchania, dwadzieścia dwa telefony, z czego połowa to rozmowy "problemowe" - o życiu, jego sensie, miłości chłopaka do chłopaka, strachu i bólu. Mimo, że cały nasz zespół telefonistów (obecnie - 15 osób) przeszedł szkolenia psychologiczne, to po takim dyżurze "wysiadamy" - wtedy to czujemy jak ciężką i odpowiedzialną potrafi być praca w telefonie zaufania. Jest rzeczą oczywistą, że i odbierający telefony potrzebują swojej "grupy wsparcia". Taką formę pomocy uruchomiliśmy w naszym telefonie. Raz na kwartał odbywają się superwizyjne spotkania wolontariuszy pracujących przy słuchawce, podczas których omawiamy wszelkie problemy związane z funkcjonowaniem naszego Telefonu. Taki system wewnętrznej pomocy jest niezbędny - odbierający telefon zaufania w pewien sposób "przyjmują na siebie" problemy dzwoniących i jest rzeczą konieczną, aby podzielić się z innymi tym "balastem".

Numer (0-22) 628.52.22. Jesteś gejem, lesbijką, osoby Ci bliskie są zorientowane homoseksualnie? Zadzwoń do nas od wtorku do piątku od 18:00 do 21:00. Będziemy starali się Ci pomóc!

Krzysztof Kliszczyński, Koordynator TZ
Ten adres email jest ukrywany przed spamerami, włącz obsługę JavaScript w przeglądarce, by go zobaczyć